Przenoszenie danych

Kiedy Izba Reprezentantów zatwierdziła projekt ustawy nr 87 w grudniu ubiegłego roku, konsumenci wydawali się odnieść zwycięstwo. Proponowana ustawa o przenoszeniu danych internetowych miała odpowiedzieć na publiczne frustracje związane z wygasającymi saldami danych i zapewnić przenoszenie niewykorzystanych pakietów danych.

Rozumiem tę frustrację. Podzielam ją. Ale nadal nie mogę poprzeć projektu ustawy nr 87 w obecnej formie. Ustawa niesie ze sobą niezamierzone konsekwencje, a te konsekwencje prawdopodobnie najmocniej uderzą w użytkowników, których ma chronić — użytkowników przedpłaconych, którzy doładowują konto tylko wtedy, gdy pozwala na to gotówka.

Projekt ustawy nr 87 wymaga od wszystkich dostawców usług internetowych umożliwienia klientom przenoszenia niewykorzystanych danych z pakietów dziennych, tygodniowych lub miesięcznych. Nie wygasną one, lecz zostaną dodane do następnego okresu abonamentowego. Wszelkie skumulowane niewykorzystane dane na koniec roku mogą zostać zamienione na rabaty.

Obecnie w planach abonamentowych przenoszenie danych obowiązuje tylko przez jeden miesiąc, jako funkcja planu, a nie obowiązkowy wymóg. Nie ma akumulacji do końca roku ani konwersji na rabaty. Dla klientów przedpłaconych niewykorzystane dane nie przenoszą się poza okres abonamentowy, chyba że usługa dotyczy danych bez terminu ważności.

Jeśli Kongres narzuci akumulację i rabaty, zmusi to dostawców do uznania ciągłego zobowiązania wobec klientów wykraczającego poza rok kalendarzowy. Będą musieli zbudować systemy do śledzenia, weryfikacji i późniejszego zastosowania wartości. Wiązać się to będzie z kosztami, które pojawią się ponownie jako wyższe ceny lub mniejsze pakiety danych.

W przypadku użytkowników przedpłaconych i abonamentowych, którzy kupują promocyjne oferty danych, ustawa wymaga przenoszenia niewykorzystanych danych, ale tylko wtedy, gdy abonent odnowi abonament zaraz po wygaśnięciu promocji. Jeśli abonent nie odnowi, niewykorzystany pakiet zmniejsza się o 20% dziennie do czasu odnowienia. Jeśli abonament nie zostanie odnowiony po pięciu dniach, niewykorzystane dane wygasają zgodnie z tym, co wydaje się być ustawowym harmonogramem przepadku.

Zgodnie z obecną praktyką przedpłacone promocje zazwyczaj wygasają, a niewykorzystane pakiety zwykle spadają do zera po wygaśnięciu, chyba że produkt jest wyraźnie zaprojektowany jako dane bez terminu ważności. Niektórzy dostawcy już sprzedają pakiety reklamowane właśnie jako dane, które pozostają ważne do całkowitego zużycia.

Obecne regulacje już chronią wartość dla konsumentów przedpłaconych poprzez ważność doładowania przez jeden rok, zamiast obowiązkowego przenoszenia danych promocyjnych. Regulatorzy nie wymagali, aby każdy pakiet promocyjny był przenoszony, ani nie zmuszali planów abonamentowych do nieograniczonego przenoszenia niewykorzystanych danych.

W praktyce każde przenoszenie, które dziś widzisz, jest funkcją produktu, którą dostawca decyduje się zaoferować. Nie jest to obowiązkowe. Istniejąca struktura zachowuje wybór. Konsumenci przedpłaceni mogą wybrać promocje ograniczone czasowo, gdy chcą niskich cen i dużej objętości na krótki okres, lub mogą zapłacić za elastyczność poprzez dłuższą ważność lub oferty bez terminu wygaśnięcia. Użytkownicy abonamentowi mogą wybrać plany, które obejmują przenoszenie w określonym czasie.

Rynek oferuje opcje, ponieważ regulacje nie zmuszają wszystkich ofert do jednej formy. Projekt ustawy nr 87 zamierza to zmienić. Przekształciłby przenoszenie z opcjonalnej funkcji w uniwersalne uprawnienie zarówno dla użytkowników przedpłaconych, jak i abonamentowych, z pewnymi warunkami. I tu Kongres i ja rozchodzimy się w opiniach. Jako abonent abonamentowy i przedpłacony uważam, że obecna struktura działa.

Operatorzy telekomunikacyjni sprzedają przepustowość i dostęp do sieci. Promocja danych przypomina karnet na siłownię. Płacisz za dostęp w określonym czasie. Jeśli pójdziesz tylko dwa razy w miesiącu, siłownia nie zwróci ci pozostałej części miesiąca. Siłownia wycenia karnety zakładając, że nie wszyscy będą pojawiać się każdego dnia.

W telekomunikacji dostawcy wyceniają promocje przy podobnym założeniu. Niektórzy użytkownicy zużywają każdą jednostkę. Wielu tego nie robi. Średnie wykorzystanie często spada poniżej 100%. Okresy wygaśnięcia i ważności funkcjonują jako limity, które sprawiają, że tanie, ograniczone czasowo promocje są możliwe. Pomagają również dostawcom zarządzać szczytowym obciążeniem i zmniejszać ryzyko noszenia długoterminowych zobowiązań.

Obawiam się, że projekt ustawy nr 87 przewiduje obowiązkową architekturę produktu, która ostatecznie podniesie ceny dla wszystkich. Zmusi dostawców do akumulacji, przenoszenia i konwersji rabatów. Zwiększy to wykorzystanie i wydłuży okres, w którym dostawca musi nieść zobowiązanie za niewykorzystany pakiet.

Krótko mówiąc, ustawa traktuje niewykorzystane dane jako zgromadzoną wartość, która musi być przenoszona i w niektórych przypadkach później zamieniana na rabaty użyteczne dla przyszłych płatności. Ta zmiana będzie miała konsekwencje ekonomiczne. Dostawcy będą musieli zarezerwować środki na te zobowiązania, co spowoduje wyższe koszty operacyjne.

Dostawcy będą również próbowali lepiej zarządzać ryzykiem, upraszczając oferty, zaostrzając zasady i unikając kreatywnych promocji, które zapraszają do skarg. Z czasem nowe koszty i ryzyka pojawią się w korektach cen. Powinniśmy zatem spodziewać się droższych promocji, mniejszych pakietów, mniejszej liczby wariantów promocyjnych i bardziej restrykcyjnych kontroli użytkowania.

Jestem pewien, że wielu konsumentów nie powita takiego wyniku, zwłaszcza ci, którzy przeżywają dzięki małym tygodniowym doładowaniom. Ponadto użytkownicy przedpłaceni o niższych dochodach często przegapiają natychmiastowe okna odnowienia z braku gotówki. Rozciągają promocje i doładowują tylko wtedy, gdy mają gotówkę. Projekt ustawy nr 87 karze takie zachowanie 20% dziennym spadkiem i twardym odcięciem po pięciu dniach. Podczas gdy ustawa twierdzi, że chroni społeczeństwo, jej mechanizmy karzą biednych.

Projekt ustawy nr 87 nadal czeka na działanie Senatu, zanim stanie się prawem. To daje prawodawcom czas na poprawienie podejścia. Jeśli celem jest ochrona konsumentów, regulatorzy mogą osiągnąć większość z tego bez wymuszania pojedynczego projektu na każdym planie. Powinni usunąć 20% dzienne zmniejszenie, ponieważ karze ludzi, którzy najmniej na to zasługują.

Jeśli prawodawcy nalegają na narzucenie przenoszenia, być może lepiej jest ustalić przewidywalne limity. Zezwolić na określone okno przenoszenia związane z czasem trwania promocji, jeśli odnowienie następuje przed wygaśnięciem. Lub ustalić maksymalne skumulowane saldo lub maksymalny okres przenoszenia. Krótko mówiąc, uczynić to przewidywalnym, a nie otwartym.

Opcją jest utrzymanie obecnej praktyki przenoszenia danych abonamentowych do następnego miesiąca i zastosowanie tego ogólnie do wszystkich planów. Akumulacja jest ograniczona w czasie, bez konwersji. I pozwolić klientowi wybrać plan, który może zmaksymalizować. Dla przedpłaconych może obowiązywać to samo miesięczne przenoszenie.

Krótko mówiąc, dać operatorom telekomunikacyjnym swobodę działania. Konkurencja powinna napędzać różnorodność produktów. Regulacje powinny nadzorować przejrzystość i uczciwość, a nie dyktować mechaniki każdej promocji. Narzucanie przenoszenia i rabatów na koniec roku grozi przekształceniem funkcji premium w uniwersalny obowiązek, a następnie udawaniem, że nie ma to żadnych kosztów.

Dane, które nie wygasają, zazwyczaj kosztują więcej. Dlatego przenoszenie danych jest funkcją premium. Jeśli weźmiemy tę funkcję, z której teraz korzystają ludzie gotowi za nią płacić, i narzucimy ją wszystkim, zignorujemy, dlaczego była premium w pierwszej kolejności. Zamiast dawać biednym darmowy lunch, ustawa może po prostu zmusić ich do kupienia droższego lunchu.

Marvin Tort jest byłym redaktorem zarządzającym BusinessWorld i byłym przewodniczącym Filipińskiej Rady Prasy

matort@yahoo.com