Jaime Fábregas wychodzi na ulice

Jaime Fábregas zrobił wszystko: pracował jako aktor, redaktor, kompozytor muzyki filmowej, prezenter telewizyjny — wymień cokolwiek, prawdopodobnie to zrobił.

Ostatnio znany jest z ról charakterystycznych, które zagrał jako Don Facundo w Batang Quiapo i Lolo Delfin w Probinsiyano. Jego aktorski zakres sięga od kwintesencjonalnego złoczyńcy po niezdarnego szalonego profesora dzięki naturalnemu wyczuciu komediowemu — wszechstronność, która przyniosła mu nagrodę Urian Lifetime Achievement w 2023 roku.

"Jak w przypadku większości aktorów charakterystycznych, gdy ludzie spotykają mnie na ulicy, po prostu mówią: 'Hej, to ten, jak mu tam?' Chociaż to się trochę zmieniło" — chichoce.

"Rat pack"

Urodzony w Iriga, Jaime biegle włada językiem bicolano, hiszpańskim i filipińskim. W wieku 9 lat występował już na scenie w Naga Parochial, następnie kontynuował edukację w liceum w Ateneo de Naga. 

Jaime uczęszczał na De La Salle University w Manili (inżynieria chemiczna) i bardzo szybko stał się częścią tego, co można by nazwać "rat pack" Peque Gallagi, w której skład wchodziła między innymi Mitch Valdez, a później dołączyli Joel Torre i Ronnie Lazaro w Bacolod.

To mentorstwo pod okiem Peque doprowadziło do jego udziału w Fabulous Gamboa Show (Kanał 13, 1969). Następnie pojawiły się kolejne programy telewizyjne w RPN Channel 9 jako współprowadzący z June Kiethley w Changes (1970) i The Un-Cola Special (1972).

Po pracy w różnych aspektach produkcji telewizyjnej Jaime przejął po Arielu Urecie funkcję gospodarza i producenta segmentu MetroMagazine, programu telewizyjnego produkowanego przez Metro Manila Commission Imeldy Marcos (1977-1984). Mniej więcej w tym czasie został zaproszony przez Abu de la Cruz do skomponowania muzyki do produkcji Experimental Cinema of the Philippines Misteryo sa Tuwa.

Zabójstwo Ninoy Aquino i wynikające z niego oburzenie polityczne przekonały jednak Jaime, że nie może już być częścią MetroMagazine. Jego polityczne przebudzenie zostało dodatkowo ugruntowane przez udział w Sic O'Clock News (lata 80.), satyrze politycznej poruszającej najgorętsze kwestie społeczne i polityczne tamtych czasów, w reżyserii Marilou Diaz Abaya.

Muzyka Malate

Czego większość ludzi może nie wiedzieć o Jaime, to że jest muzykiem i bardzo silnym wokalistą, barytonem, który występował w różnych folk house'ach jako artysta solowy w dawnych czasach. 

Te ekscytujące dni i noce w Malate w Last Unicorn, zanim stał się Hobbit House, 3rd Eye za hotelem Luneta, Pensione Filipina. Bumerzy mogą się świetnie z tym utożsamić. Jak sam mówi, był jak każdy inny młody muzyk przemierzający ulice Malate z 12-strunową gitarą.

Niedługo potem Jaime został głównym wokalistą "jazz bandu", który był tak naprawdę bardziej freestyle'owym zespołem, niestosującym się do żadnych etykiet czy szczególnych gatunków. 

Muzyka była muzyką, grali własną oryginalną muzykę i coverowali artystów takich jak Dylan, CSN & Y, jazz z okazjonalnymi wyprawami w fusion inspirowany artystami takimi jak Corea, Pastorius i John McLaughlin oraz Mahavishnu Orchestra. To były lata 70. Ekscytujące dni i noce, rzeczywiście.

Pełne ujawnienie: byliśmy kiedyś małżeństwem. Nasze najstarsze dziecko urodziło się w grudniu 1972 roku i wszyscy wiemy, co wydarzyło się we wrześniu 1972 roku. 

Kiedy zniesiono godzinę policyjną o północy, życie muzyczne toczyło się dalej z zawsze obecnymi samochodami MetroCom czającymi się w rogu. Niektórzy ludzie tajemniczo znikali i wielu zakładało, że pojechali na odwyk, ale częściej udawali się "na wzgórza". 

Niektórzy byli "zaproszeni" do Camp Crame na przesłuchanie, by nigdy więcej nie być widzianymi. Szczęściarze w końcu wracali do domu, pobici i torturowani.

Pasja i polityka

Marcos był wtedy w Malacañang, a dekady później Marcos jest ponownie w Malacañang. "Wiec 30 listopada był" — kręci głową — "malasado (niedogotowany)." 

"Zostałem zaproszony do przemówienia podczas wiecu, ale nie zdawałem sobie sprawy, że były dwie lokalizacje! Dlaczego musimy mieć dwa oddzielne wiece?"

Wiece stały się spotkaniami towarzyskimi, a nie prawdziwymi ruchami na rzecz zmiany. To może być bardzo frustrujące dla kogoś, kto stał wśród wielu podczas EDSA 1, ruchu, który umieścił Filipiny na mapie świata jako autorów Władzy Ludu.

I nastąpiło więcej EDSA. Minęło 40 lat. Dekady wyczerpują ludzi, którzy decydują się trzymać swojej pracy i mówią, cóż, tak już jest. Ale Jaime nie może. Przy każdej okazji Jaime wyrażał swoje polityczne opinie.

"Mam nadzieję, że BBM (prezydent Marcos) uzna za pilną ustawę ICAIC (Niezależna Komisja ds. Korupcji w Infrastrukturze) i będziemy mogli posunąć się naprzód z dochodzeniami i wreszcie wsadzić tych przestępców do więzienia. Tak, to, co ci politycy zrobili z projektami kontroli powodziowej, jest przestępstwem. Sposób, w jaki prowadzone są te śledztwa, jest zniechęcający" — mówi.

"BBM wydaje się chcieć coś naprawić i powinien również uznać za pilną ustawę anty-dynastyczną. A ponieważ wpłynie to na całą jego rodzinę, wtedy, i może wtedy, możemy powiedzieć, że nie możemy obwiniać syna za grzechy ojca."

"Dynastie polityczne stały się normą. Polityka na Filipinach to biznes" — dodaje Jaime. "Przewodniczący wyznacza swojego następcę i to po prostu trwa przez pokolenia. I nie trzeba dodawać, że my cierpimy. Brak dróg, mostów, infrastruktury. Podróż z Manili do Naga trwa 12 godzin!"

Jaime kręci głową, rozważając. "Cały świat jest szalony. Hiszpania na przykład ma własne problemy z korupcją. Ale przynajmniej mają system transportowy, który działa. A my? Nada!"

Ale Jaime, oczywiście, wciąż tam będzie, z powrotem na ulicach, gdy będzie potrzeba. – Rappler.com