Chińskie ministerstwo spraw zagranicznych krytykuje USA i Izrael za ataki na Iran

W świecie żargonu finansowego dwa powszechnie używane terminy „risk-on" i „risk-off" odnoszą się do poziomu ryzyka, które inwestorzy są gotowi zaakceptować w danym okresie. Na rynku „risk-on" inwestorzy są optymistycznie nastawieni do przyszłości i bardziej skłonni kupować ryzykowne aktywa. Na rynku „risk-off" inwestorzy zaczynają „grać bezpiecznie", ponieważ martwią się o przyszłość, dlatego kupują mniej ryzykowne aktywa, które z większą pewnością przyniosą zwrot, nawet jeśli jest on stosunkowo niewielki.

Zazwyczaj w okresach „risk-on" rynki akcji rosną, większość towarów – z wyjątkiem złota – również zyskuje na wartości, ponieważ korzystają one z pozytywnych perspektyw wzrostu. Waluty krajów, które są dużymi eksporterami surowców, umacniają się z powodu zwiększonego popytu, a kryptowaluty rosną. Na rynku „risk-off" obligacje rosną – zwłaszcza główne obligacje rządowe – złoto błyszczy, a waluty uważane za bezpieczną przystań, takie jak jen japoński, frank szwajcarski i dolar amerykański, odnoszą korzyści.

Dolar australijski (AUD), dolar kanadyjski (CAD), dolar nowozelandzki (NZD) oraz mniejsze waluty, takie jak rubel (RUB) i rand południowoafrykański (ZAR), mają tendencję do wzrostu na rynkach „risk-on". Wynika to z faktu, że gospodarki tych walut są w dużym stopniu uzależnione od eksportu surowców dla wzrostu, a towary mają tendencję do wzrostu cen w okresach risk-on. Dzieje się tak, ponieważ inwestorzy przewidują większy popyt na surowce w przyszłości z powodu zwiększonej aktywności gospodarczej.

Główne waluty, które mają tendencję do wzrostu w okresach „risk-off", to dolar amerykański (USD), jen japoński (JPY) i frank szwajcarski (CHF). Dolar amerykański, ponieważ jest światową walutą rezerwową i ponieważ w czasach kryzysu inwestorzy kupują amerykański dług publiczny, który jest postrzegany jako bezpieczny, ponieważ największa gospodarka świata prawdopodobnie nie ogłosi upadłości. Jen, dzięki zwiększonemu popytowi na japońskie obligacje rządowe, ponieważ duża ich część jest w posiadaniu krajowych inwestorów, którzy raczej ich nie sprzedadzą – nawet w kryzysie. Frank szwajcarski, ponieważ surowe szwajcarskie prawo bankowe oferuje inwestorom zwiększoną ochronę kapitału.